domingo, 13 de enero de 2008

Lecturas pola paz

ARMAS DO FUTURO

Con palabras.
(Quitade as espoletas
ás bombas!)
Sen pistolas.
Sen tanques e sen espadas.
Con palabras
Soamente con palabras
imos construír o mundo
do futuro
sobre un campo de rosas verdi-granas...
Sen pistolas.
Sen metralla.
Sen sangue e sen rancor
que eclipsen a bondade das miradas.
Con palabras
Nada máis que con palabras
imos levantar castelos
de ilusións
entre as nubes de douradas praias.
Sen paixóns que quebren a harmonía
das almas.
Sen odios. Sen o choro nin a morte
que deixen ao seu paso as batallas.
Sen pistolas.
Sen a tétrica voz dos canóns
para cargar de cruzamentos
os galos da diana.
(Fundiremos en cánticos de amor
continentes e razas
para construír os mundos do futuro
con palabras).
¡ Soamente con palabras!



A PEDRA DE SOPA (conto)
Nun pequeno pobo, unha muller levou unha gran sorpresa ao ver que chamara á súa porta un estraño, correctamente vestido, que lle pedía algo de comer ."Síntoo", dixo -ela-, "pero agora mesmo non teño nada na casa".
"Non se preocupe", dixo amablemente o estraño. "Teño unha pedra de sopa na miña carteira; se vostede me permitise botala nun pucheiro de auga fervendo, eu faría a máis exquisita sopa do mundo. Un pucheiro moi grande, por favor.
Á muller picoulle a curiosidade, puxo o pucheiro ao lume e foi contar o segredo da pedra de sopa ás súas veciñas. Cando a auga rompeu a ferver, toda a parroquia se reunira alí para ver a aquel estraño e a súa pedra de sopa. O estraño deixou caer a pedra na auga, logo probou unha cullerada con verdadeira deleitación e exclamou: "Deliciosa! O único que necesita é unhas cantas patacas".
"Eu teño patacas na miña cociña!", berrou unha muller. E en poucos minutos estaba de regreso cunha grande fonte de patacas peladas que foron dereitas ao pucheiro. O estraño volveu probar o brebaxe."Excelente!,dixo; e engadiu : "Se tivésemos un pouco de carne, fariamos un cocido do máis suculento.... "!
Outra ama de casa saíu zumbando e regresou cun anaco de carne que o estraño, tras aceptalo cortesmente, introduciu no pucheiro. Cando volveu probar o caldo, puxo os ollos en branco e dixo:"Ah, que saboroso! Se tivésemos unhas cantas verduras, sería perfecto, absolutamente perfecto "...
Unha das veciñas foi correndo ata a súa casa e volveu cunha cesta enchen de cebolas e cenorias. Despois de introducir as verduras no pucheiro, o estraño probou novamente o guiso e, con ton autoritario, dixo: "A sal"."Aquí tena", díxolle a dona da casa. A continuación deu orde: "Pratos para todo o mundo".La xente apresurouse a ir ás súas casas en busca de pratos. Algúns regresaron traendo mesmo pan e froitas.
Logo sentaron a gozar da espléndida comida, mentres o estraño repartía abundantes porcións da súa incrible sopa .Todos sentíanse estrañamente felices e mentres rían, charlaban e compartían por primeira vez a súa comida. No medio do alborozo, o estraño foise silenciosamente, deixando tras si a milagrosa pedra de sopa, que eles poderían usar sempre que quixesen facer a máis deliciosa sopa do mundo

No hay comentarios: